Monochrome Chronicle

Official by Ryukishi07



คำโปรย
"ริกะจะไปโตเกียว!?"

แว่วเสียงเรไร บทเยียวยาหัวใจ
ตอนที่ 2 "แผนทัศนาจร"



"......ไปข้างนอก"

ริกะเอ่ยวลีนี้ออกปากมาอย่างแผ่วเบาหลังจากที่ได้รับการเชิญชวนจากฮานิว

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ"
"ข้างนอกยังไงล่ะคะ! ริกะ!!"

"ริกะน่ะไม่เคยออกไปจากฮินามิซาวะเลยใช่มั้ยล่ะคะ"

ฮานิวพยายามแนะนำริกะถึงการออกเดินทางไปข้างนอกฮินามิซาวะ ซึ่งถึงแม้ว่า
อาจจะไม่ได้ไกลไปถึงต่างประเทศซะทีเดียว แต่ถ้าเป็นนอกเขตของที่นี่ก็นับว่า
ใช้ได้แล้ว



"ก็ในตอนช่วงเวลาที่ต้องตายแล้วลูปซ้ำแล้วซ้ำอีกมันไม่สามารถทำอะไรได้เลยนี่คะ"
"การที่ได้มองดูสิ่งที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน......!"
"อย่างทะเลบ้างล่ะ เมืองใหญ่บ้างล่ะ"
"มันจะต้องเป็นสิ่งที่วิเศษแน่นอนเลยล่ะค่ะ---------"

แต่ริกะกลับบอกให้ฮานิวหยุดเพ้อซะก่อน และทำเป็นปฎิเสว่าเธอเปล่าที่อยากจะ
ออกไปข้างนอกสักหน่อย เพราะสำหรับเธอนั้นแค่ที่นี่ซึ่งมีเพื่อนพ้องเล่นด้วยกัน
อย่างสนุกสนาน เท่านั้นเธอก็มีความสุขแล้ว...



กระนั้น ฮานิวก็ไม่ยอมพร้อมกับเล้าหลือริกะเป็นการใหญ่ อีกทั้งต่อว่าริกะที่เป็นคน
อารมณ์ร้ายนั้นหายไปใหนแล้วและกล่อมให้อย่าปิดบังความรู้สึกของตัวเองเลย
ส่วนริกะนั้นก็แสนจะรำคาญเทพเจ้าตนนี้เหลือเกิน จึงมะเหงกเข้าไปโป๊กใหญ่ซะ
และสั่งฮานิวนอนซะ เพราะเธอเองก็จะเข้านอนแล้ว... ในเช้าวันต่อมานั้น ก็ได้มี
สายโทรศัพท์ดังเข้ามาในบ้านฟุรุเดะนั่นเอง

"ค่ะ นี่ฟุรุเดะนะเจ้าคะ"
"อ๊ะ อาคาซากะ!?"

ริกะเอ่ยนามของเจ้าของสายขึ้น



"เมื่อตอนงานวาตานางาชิครั้งก่อนหน้านี้ทั้งยูกิเอะกับมิยูกิต่างก็เป็นหนี้บุญคุณหนูเลยล่ะ"
"ริกะจังเองก็ดูท่าจะสบายดีนี่ ดีจังเลยนะ"

ทางด้านริกะจังเองก็ตอบกลับอย่างนอบน้อมเช่นกันว่าต้องเป็นทางตนต่างหากที่ได้อาคาซากะ
ช่วยชีวิตไว้ พร้อมกับถามกลับว่าบาดแผลของอาคาซากะเมื่อตอนนั้นหายดีหรือยัง? ซึ่งก็ทำให้
มาโมรุได้แต่หัวเราะแฮ่ะๆกลบเกลื่อนไป

"แล้วก็นะ"
"เห็นมิยูกิบอกว่า "อยากเล่นกับพี่ริกะจังเลย" ด้วยแน่ะ"



"เอ๊ะ..."
"จะให้มาเล่นด้วยกันที่โตเกียว......"

ริกะจังตกใจกับคำเชิญชวนนั้น ซึ่งมาโมรุเองก็อยากจะให้ริกะมาที่โตเกียวเหมือนกัน พร้อมกับจะ
อาสาพาเที่ยวเมืองให้อีกด้วย และถามริกะจังว่าจะเอายังไง พอจะว่างมั้ย? ซึ่งขณะที่ริกะอ้ำอึ้ง
ไม่รู้ว่าจะตอบกลับยังไงดี ริกะก็สังเกตุได้ถึงเพื่อนอีก 2 คนข้างหลังคือซาโตโกะที่ยิ้มกระหย่อง
กับริกะที่คุยโทรศัพท์กันซะหวานเหลือเกินกับฮานิวที่ตาลุกวาวเมื่อรู้ว่าจะได้ไปโตเกียวเมืองใหญ่



หลังจากริกะวางสายกับอาคาซากะไป ซาโตโกะเองก็ยังยิ้มกระหย่องและถามว่าทำไมต้อง
เก็บไปคิดก่อนล่ะ ซึ่งริกะเองก็ยังคงยืนกรานว่าตนเองคงไม่ว่างที่จะออกไปใหนทั้งนั้นเหมือนเดิม
แต่ริกะเองก็นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่ฮานิวบอกกับเธอให้ฟังเมื่อคืนก่อนจะเป็นผลเร็วถึงขนาดนี้ กระนั้น
ฮานิวก็ยังคงงอแงอยากไปโตเกียวซะให้ได้อยู่ดี และบ่นว่าริกะเป็นคนใจร้ายใจดำที่สุด
ทำเอาริกะเหนื่อยหน่ายใจไปตามๆกัน



ตัดมาอีกที ณ ที่คลีนิคอิริเอะ ซึ่งซาโตโกะก็ได้มาตรวจร่างกายประจำเดือนกับอิริเอะตามปกติ
โดยทางด้านฮานิวเองก็พยายามทักท้วงอิริเอะเช่นกัน และฟ้องเรื่องริกะที่ว่าอาคาซากะชวน
ให้มาโตเกียว แต่ริกะกลับไม่เหลียวแลเลย ซึ่งริกะเองก็ออกปากห้ามทันที แต่ดูเหมือนจะไม่
ทันการเสียแล้ว เพราะได้ทำให้เหล่าคนไข้ชาวบ้านคนอื่นๆได้ยินเรื่องนี้เข้า



รวมทั้งมิอง เรนะและเคย์อิจิด้วยเช่นกันที่ได้รู้เรื่องการไปโตเกียวของริกะ โดยเฉพาะเหล่าชาวบ้าน
ฮินามิซาวะที่เห็นริกะเป็นขวัญใจด้วยแล้ว ก็ยิ่งโศกเศร้าอ้อนวอนริกะเป็นการใหญ่ ทำให้ริกะรู้สึก
หน่ายใจเป็นอย่างยิ่ง

"โธ่~~~ ทุกคนก็อย่าเพิ่งด่วนสรุปกันเร็วนักสิเจ้าคะ"
"ยังไงหนูก็เป็นชาวฮินามิซาวะอยู่เสมอนะเจ้าคะ"

"และจะยังคงเป็นลูกๆของทุกคนเจ้าค่ะ"



เมื่อท่านหนูริกะกล่าวเช่นนั้นก็ทำให้ทุกคนรู้สึกเบาใจและปลาบปลื้มปิติกันถ้วนหน้า
รวมทั้งพวกเคย์อิจิก็หายสงสัยไปด้วยเช่นกัน โดยต่อมาริกะก็อยู่ปรึกษากับอิริเอะ
ตามลำพังในห้องสองต่อสอง ซึ่งก็ได้คำตอบที่ดีและริกะเองก็เข้าใจเช่นกัน



เมื่อริกะออกมานอกห้อง ก็ได้ข่าวจากฮานิวถึงเรื่องการไปโตเกียวที่กลายเป็นข่าว
แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว อีกทั้งหากยังไงล่ะก็ทุกคนก็พร้อมจะไปโตเกียวด้วย
เช่นกัน แต่นั่นกลับทำให้ริกะโมโหมากขึ้นกว่าเดิม และหยิบของสีเขียวสิ่งหนึ่ง
ออกมา ทำให้ฮานิวสงสัยว่ามันคืออะไร ริกะจึงตอบว่ามันคือพริกหนูแบบพิเศษ
ที่ปลูกบนดินของฮินามิซาวะ และรับประกันความเผ็ดสุดๆ ว่าแล้วริกะก็กินมัน
เข้าไปซะ แม้ริกะจะเผ็ดหนักจนถึงกับทรุดก็ตาม แต่สำหรับฮานิวที่เกลียดของ
เผ็ดและมีสัมผัสร่วมกับริกะนั้น ก็ทำให้เธอกลิ้งไปมาด้วยความเผ็ดเลยทีเดียว



ฮานิวร้องไห้ที่โดนริกะรังแกอีกครั้ง ซึ่งเมื่อทุกคนได้รับทราบเรื่องการไปโตเกียว
กันหมดแล้ว ริกะจึงถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วออกปากด้วยท่าทีขัดๆเขินๆว่าจะ
ลองเก็บเรื่องนี้เอาไปคิดก่อนอีกที ทำให้ฮานิวหยุดร้องไห้ทันที



"อ๊าง ริกะจังซึนเดเระน่าร๊าก~~~"
"จาอาวกลับบ้าน"

เรนะที่เข้าโหมดน่าร๊ากแล้วก็เข้ากอดริกะตามประสาทันที ส่วนเคย์อิจิซึ่งเคย
เป็นเด็กกรุงมาก่อนก็ออกปากเรื่องการไปโตเกียวนั้น ก็ขอปล่อยให้ตนช่วยเอง
เช่นกัน ส่วนมิองเองก็เห็นด้วยเช่นกัน เพราะตนจะได้หนีจากการติวเข้มสอบ
ได้ไปในตัวด้วย ซึ่งก็สรุปได้ว่าคงจะปล่อยให้ริกะไปคนเดียวมันก็ยังไงอยู่
ทุกคนจึงอยากจะขอร่วมไปเที่ยวด้วย

"ให้ตายสิ..."
"จะปฎิเสธทุกคนก็คงไม่ได้แล้วสินะ......"

ต่อมาทุกคนเริ่มปรึกษากันต่อว่าจะหาทางไปกันอย่างไรดี ซึ่งเคย์อิจิก็
เสนอให้ขึ้นรถไฟชินคังเซนไปสายนาโงยะกันก่อน ซึ่งที่นั่นมีของกินอร่อย
ขึ้นชื่ออยู่เต็มไปหมดด้วย ทำให้เรนะคล้อยตามไปด้วย แต่ริกะนั้นก็ออก
ความเห็นว่าตนไม่มีเงินใช้มากขนาดนั้นหรอก แต่แล้วก็มีเสียงแหบๆ
แทรกเข้ามาในกลุ่ม

"ไม่ได้นะคะ"

"กำลังพูดอะไรกันอยู่เหรอคะ พวกคุณ"
"เป็นแค่เด็กแท้ๆจะออกไปไกลขนาดนั้น... มันอันตรา..."

เจ้าของเสียงนั่นก็คืออาจารย์จิเอะนั่นเอง ซึ่งเป็นห่วงพวกลูกศิษย์ของตน
ที่จะออกเดินทางไกลแบบนั้น แม้ว่าตนเองจะป่วยหนักขนาดนั้นก็ตามที
ชิองเองก็ปลื้มใจที่อาจารย์ป่วยแล้วก็ยังเป็นห่วง แต่อาจารย์จิเอะก็ตัดมุข
ด้วยการเสนอว่าถ้ากินแกงกะหรี่แล้วล่ะก็ เดี๋ยวก็จะหายดีเป็นปกติไปเอง
หมออิริเอะก็รับต่อว่าถึงจะพูดโม้ขนาดนั้นก็คงไม่มีใครเค้าเชื่อหรอก

เรื่องจบลงที่อาจารย์จิเอะต้องมานอนซมบนเตียงคนไข้ที่คลินิคอิริเอะ
ซึ่งอิริเอะก็ถามว่าพวกริกะจะไปโตเกียวกันหรือ ซึ่งทางด้านเด็กๆเอง
ก็ตอบแบบว่าไม่เชิง เพราะพวกเด็กๆจะไปเป็นกลุ่มกันเพียงตามลำพัง
มันก็คงจะไม่ได้อยู่ อิริเอะก็เลยขอเสนอตัวเองให้ตามร่วมทางด้วยคน
แต่แล้วก็เหมือนจะยังคงมีอุปสรรคขวางกั้น เพราะมีเสียงแทรกเข้ามา
ขัดจังหวะอีกครั้ง

"ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"



เสียงของหญิงสาวคนนั้นทำให้อิริเอะถึงกับชะงักไปทันใด ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ใหน
แต่เป็นชิองผู้เป็นเมเนเจอร์ผู้ช่วยของอิริเอะนั่นเอง ซึ่งที่เธอออกมาห้ามนั่นก็
เพราะอิริเอะเป็นคนที่แบกรับชีวิตของชาวบ้านฮินามิซาวะทุกคนเอาไว้อยู่
(รวมทั้งซาโตชิที่อิริเอะรักษาอยู่ด้วย) จะทิ้งเอาไว้แล้วหนีไปโตเกียวก็คงจะ
ทำไม่ได้โดยเด็ดขาด โดยขณะนั้นเองทั้งอิริเอะและมิองก็ตกใจที่อยู่ๆชิอง
ก็โผล่มาเช่นกัน

"ขอโทษครับ ขอโทษคร้าบ"
"ผมเองก็อยากจะมีช่วงหยุดพักฤดูร้อนเหมือนกันบ้างนี่"

พวกเคย์อิจิเองก็ได้แต่ยืนดูอิริเอะถูกชิองซ้อมอยู่กับที่เท่านั่น ซึ่งชิองเอง
ก็ทวงถามมิองถึงเรื่องการติวหนังสือเพื่อเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยเช่นกัน
ซึ่งมิองเองก็บอกว่าตนรู้ดี แต่ก็ขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น เพราะตน
ก็อยากจะได้ไปเที่ยวบ้างก็ยังดี

"ก็ฉันน่ะยังไงก็จะเรียนอยู่กับทุกคนเป็นปีสุดท้ายแล้ว......"

"เพราะว่าเป็นช่วงเวลาปิดเทอมฤดูร้อนกับทุกคน... ที่มีค่ามาก"
"ขอแค่ได้สร้างความทรงจำที่ดีเท่านั้นแหละ..."

มิองยืนกรานขอร้องชิองเพื่อที่จะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงให้ได้

"มี่..."

ริกะยืนตะลึงในสิ่งที่ตนเห็น



แต่ในขณะที่ชิองกำลังจะอ้างกลับนั้น เคย์อิจิรู้ทันและดึงตัวมิองออกมา
เสียก่อน โดยอ้างว่าต้องไปร่วมกิจกรรมทำความสะอาดที่หมู่บ้านกัน



หลังจากที่ปลีกตัวออกมาได้แล้วนั้น ฮานิวก็รู้สึกดีใจเหลือเกินที่ได้มี
เพื่อนๆอย่างพวกเคย์อิจิ



ทุกคนเริ่มปรึกษาเรื่องการเดินทางไกลกันต่อ ซึ่งเคย์อิจิบอกว่าต้องเริ่มจาก
ต้องแอบไปโดยไม่ให้ผู้ใหญ่รู้ตัวเช่นกัน แต่เรนะนั้นค่อนข้างที่จะไม่เห็นด้วย
เพราะไม่อยากให้คุณพ่อของตนเป็นห่วง แต่เคย์อิจิก็ตอบว่าถ้าพ้นไปจนขึ้น
รถไฟได้ก็ไม่เป็นไรแล้ว และหลังจากที่กลับมาบ้านนั้นก็ขอให้แต่ละคนไป
ช่วยอธิบายทำความเข้าใจกับผู้ปกครองด้วย ซึ่งเคย์อิจิสัญญว่าจะไปขอ
คุกเข่ากราบขอโทษกับพ่อของเรนะเอง



ว่าแล้วเคย์อิจิก็คุกเข่าขอขมาเป็นตัวอย่างต่อหน้าเรนะซะเลย ซึ่งก็ทำให้
ดูเหมือนเป็นการสู่ขอซะมากกว่าที่จะกราบขอขมาเรื่องหนีเที่ยวซะอีก
และยิ่งทำให้มิองรีบต่อว่าเคย์จังให้เลิกทำเดี๋ยวนี้ บรรยากาศของเหล่า
เด็กหนุ่มสาวนั้นช่างเต็มไปด้วยความสุขที่ริกะคิดคาดไม่ถึงว่าตนเอง
จะได้พบเช่นนี้ยิ่งนัก

"ด้วยเหตุนี้"



"แผนทัศนาจรในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของพวกเราก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ"

เมื่อเข้ายามเย็นแล้ว มิองก็ได้โทรศัพท์ไปหาชิองอีกทีเพื่อปรับความเข้าใจกัน
และตกลงเรื่องการแอบหนีออกเดินทาง โดยทางชิองเองก็เข้าใจความจำเป็น
ของมิองแล้ว

"อือ เข้าใจแล้วค่ะ เข้าใจแล้ว "
"หนูเองก็ไม่ได้เป็นยักษ์เป็นมารซักหน่อย ไม่ต้องทำเป็นละอายใจแบบนั้นได้แล้วล่ะค่ะ"

"เอาเถอะ จะหยุดเรื่องการติวสอบเข้ามหา'ลัยของพี่เอาไว้ก่อนก็ได้"
"ส่วนเรื่องที่แก๊งโซโนะซากิอาจจะฉวยโอกาสหันไปเข้ากับฝ่ายตรงข้ามน่ะ"
"ยังไงหนูก็พอที่จะมีวิธีรับมืออยู่แล้วล่ะค่ะ เรื่องน่าขายหน้าพรรค์นั้นหายห่วงได้เลยค่ะ"
"หนูเองก็มีธุระ(กับการดูแลไข้ซาโตชิคุง)มากพอตัวเหมือนกัน ยังไงหนูก็ยกโทษให้ได้ทั้งนั้น
เชิญพักผ่อนได้ตามสบายเลยเถอะค่ะ"

ส่วนทางด้านอิริเอะที่ยังคงทรุดหนักจากการโดนชิองซ้อมนั้น

"กระผมเองก็ขอพักผ่อนกับเค้าบ้างไม่ได้เลยเหรอคร้าบ......"


จบตอน