Monochrome Chronicle

Spoiler Alert!!!

Tip ก็คือ เนื้อหาย่อยที่ปรากฎในเรื่อง Higurashi no Naku Koro ni หรือแว่วเสียงเรไร ซึ่งจะมี
ทั้งที่มีส่วนไม่เกี่ยวข้องหรือส่วนที่เชื่อมโยงกับเนื้อหาหลักของทั้ง 8 บทหลักในเกมต้นฉบับ
PC นั่นเอง ซึ่งข้อมูลตรงนี้จะช่วยทำให้เราสามารถรับรู้รายละเอียดยิบย่อยที่ไม่ปรากฎในเนื้อหา
หลักอีกด้วย

==============================================

บทสายใยสังหาร
Chapter 5/021 - ลุงของมิองเป็นใครและพวกเขาทำมาหากินอะไรกัน?

---------------------------------------------------------------------------------------------

มิอง : ขอโทษนะ ทุกคน วันนี้ฉันต้องไปช่วยงานลุงที่ร้านน่ะ
เคย์อิจิ : ห๊า? งั้นวันนี้ก็ไม่กิจกรรมชมรมน่ะสิ?
มิอง : อือ ฮ่ะๆๆๆ เอาไว้คราวหน้าละกันนะ...!

มิองพนมมือขอโทษขอโพยขณะที่หัวเราะไปด้วยพร้อมกัน

มิอง : เชิญทำตัวตามสบายได้เลยนะ ในล็อคเกอร์มีเกมให้เลือกเล่นเยอะแยะเลยแหละ เลือกเอาตามใจเลย

ไอ้ล็อคเกอร์ที่มิองกล่าวถึงนั่นน่ะ คงจะเป็นล็อคเกอร์นั่นที่ใส่เกมส์เอาไว้เยอะแยะแน่เลย ช่างน่าพิศวงยิ่งนัก
ที่ล็อคเกอร์เล็กๆนั่นจะมีอุปกรณ์เล่นเกมต่างๆมากมายใส่ขนาดนั้นไว้ได้ บางทีมันอาจจะเชื่อมต่อกับโลก
มิติที่สี่หรืออะไรบางอย่างก็ได้ล่ะมั้ง...? ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ ไอ้ล็อคเกอร์นั่นดูเหมือนจะมีของจิปาถะต่างๆ
รวมทั้งเสื้อผ้าอีกมากมายก่ายกองด้วย...! ถ้าหากว่าจะทำความสะอาดล็อคเกอร์นั่นที ผมคิดว่าพื้นห้อง
คงจะเต็มไปด้วยขยะอะไรต่อมิอะไรกองอยู่เต็มไปหมดแหง

เคย์อิจิ : ...ขอผ่านละกัน ถ้าขืนฉันไปเปิดไอ้ล็อคเกอร์นั่นเข้า มีหวังของข้างในนั่นคงได้เทกระจาดออกมาแน่
มิอง : ฮ่ะๆๆๆ คิดดูอีกทีมันก็จริงน่ะแหละ! คนอ่อนหัดน่ะเปิดมันไม่ได้หรอก คึๆๆ!

มิองเริ่มหัวเราะเยาะเย้ยทำเหมือนกับคนที่ทำมันได้ก็มีแต่หัวหน้ากลุ่มเท่านั้นแหละ

ริกะ : มี๊ อาจารย์กำลังหากุญแจห้องเก็บของอยู่ มีใครรู้บ้างมั้ยคะ?
มิอง : หือ? ฉันว่าฉันเอามันไปคืนที่ห้องพักครูแล้วนี่?

มิองเริ่มล้วงดูกระเป๋าของตัวเอง ...ดูจากสีหน้าแล้ว ผมพอจะเดาออกเลยว่ากุญแจอยู่ที่ใหน

ซาโตโกะ : เห็นมั้ย ใช่คุณมิองจริงๆด้วยล่ะเค่อะ! เดี๊ยนเดาไม่ผิดคนจริงๆ!
ริกะ : ...หนูก็ด้วยค่ะ เดาถูกเหมือนกับซาโตโกะเลยนะเจ้าคะ

ซาโตโกะกับริกะจังปรบมือด้วยกันอย่างชอบใจ

มิอง : หนอยแน่ะ!

โป๊ก! โป๊ก!

มิองเขกหัวของซาโตโกะกับริกะจังเบาๆ แล้วก็เดินไปที่ห้องพักครูต่อ

เคย์อิจิ : เอาล่ะ คงจะได้ยินกันแล้วใช่มั้ย? มิองต้องไปทำงานพิเศษ เพราะฉะนั้น วันนี้ไม่มีกิจกรรมชมรมนะ
ซาโตโกะ : งั้นหรอกหรือเคอะ!? แบบนี้ก็น่าเบื่อตายแย่เลยสิ
ริกะ : ...มี๊

ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะเซ็งกันเล็กน้อย... ที่จริงเองผมก็ไม่ยอมรับนักหรอก เหตุผลอันดับหนึ่งที่ทำให้อยาก
มาโรงเรียน ก็คือการได้สนุกสนานในกิจกรรมชมรมช่วงพักเที่ยงกับมิองนั่นเอง เมื่อความสนุกสนาน
ต้องมีอันถูกยกเลิกไป ก็ไม่น่าแปลกใจที่ทุกคนจะรู้สึกเบื่อกัน

เคย์อิจิ : มิองไปทำงานพิเศษงั้นเหรอ? ...แล้วนี่เจ้าตัวไปทำงานแบบใหนกันล่ะ?

เมื่อไหร่ก็ตามที่มิองของดกิจกรรมชมรม ส่วนใหญ่ก็เนื่องมาจากงานพิเศษของเธอเอง
อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ค่อยเห็นเธอไปทำงานบ่อยๆเช่นกัน บางสัปดาห์เธอก็ไป 2-3 วัน
แต่ก็มีอยู่หลายๆครั้งที่เธอไม่ได้ไปทำเลย มันมีงานพิเศษแบบที่เลือกวันทำงานได้ตาม
ใจชอบด้วยเหรอ

ริกะ : ...มันก็ไม่ได้เป็นงานพิเศษเจาะจงอะไรหรอกค่ะ
เคย์อิจิ : หืม? งั้นก็หมายความว่ามันเป็นงานชั่วคราวอะไรประมาณนั้นสินะ?

ผมนึกภาพมิองสวมหมวกคนงานก่อสร้าง ทำงานหนักจนเหงื่อโชกในพื้นที่ก่อสร้างไม่ออกเลยแฮะ

ซาโตโกะ : คุณมิองมักจะถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานที่ร้านของพวกลุงๆของเธออยู่บ่อยๆ
เวลาที่ร้านขาดคนน่ะแหละเค่อะ
เคย์อิจิ : อ๋อ เข้าใจล่ะ ลองมาคิดดูแล้ว งานของเธอส่วนใหญ่ก็อยูที่ร้านของลุงของเธองั้นสิ
ริกะ : มี่มีลุงอยู่หลายคนที่เป็นเจ้าของกิจการน่ะค่ะ ก็เลยต้องไปคอยช่วยทางร้านเป็นประจำ

พวกลุงๆที่เป็นเจ้าของร้านค้างั้นเหรอ? จะมีซักกี่คนกันละเนี่ย?

ซาโตโกะ : ตายจริง คุณเคย์อิจิคงยังไม่รู้สินะเคอะ? พวกญาติๆของคุณมิองน่ะเป็น
เจ้าของร้านค้าต่างๆมากมายทั้งในและรอบๆเมืองโอคิโนะมิยะเชียวนะเคอะ
เคย์อิจิ : เห จริงเด่ะ? ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย ...งั้นก็หมายความว่าพวกเขาเป็นเจ้าของ
ธุรกิจกว้างขวางมากมายเลยงั้นสิ?
ซาโตโกะ : ใช่แล้วล่ะเค่อะ มีทั้งร้านขนมปัง ภัตตาคารราเม็ง มีมากมายเลยล่ะเค่อะ
อย่างร้านขายของเล่นที่เราไปเมื่อวันก่อนก็ใช่ด้วย

มันช่าง... น่าเซอร์ไพรส์ชะมัดเลย ว้าว...!

เคย์อิจิ : ...โอ้โห ตระกูลของมิองนี่ท่าจะมีสายเลือดของพ่อค้าเต็มตัวเลยนะเนี่ย!
ถึงได้เป็นเจ้าของร้านตั้งหลากหลายขนาดนั้น!
ริกะ : ยังมีทั้งเงินกู้นอกระบบ การข่มขู่ให้ซื้อของ แหล่งค้าโสเภณีและอื่นๆ
พวกนั้นพัวพันธุรกิจหลายวงการเลยนะเจ้าคะ

เอ่อ รู้สึกว่าผมจะได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรจะได้ยินเข้าเสียแล้ว แต่ยังไงก็ตามเถอะ...!
ผมก็เข้าใจแล้วว่าตระกูลของมิองเป็นเจ้าของธุรกิจมากมายในเมืองแห่งนี้

เคย์อิจิ : อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะเวลายืมเงินมิองทีไร ยัยนั่นต้องตามมาทวงอยู่เรื่อยเลย
คงเป็นเพราะว่าเธอมีสายเลือดของนายทุนเงินกู้อยู่ในตัวนี่เอง! เข้าใจล่ะ!
ริกะ : มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หนูลืมคืนเงินที่ยืมไปซื้อของ แล้วมี่ก็ตามมาทวงเงินหนู
และถ้าไม่ยอมคืนก็จะถูกจับยัดลงอ่างด้วยแหละค่ะ

...ริกะจังเกือบจะถูกส่งไปอยู่อาบอบนวดเพราะไม่ยอมคืนเงิน...
ตายล่ะ... พอนึกถึงแล้ว ผมก็เลือดกำเดาทะลักทันใด

ซาโตโกะ : เดี๊ยนว่านั่นเป็นวิธีตายที่งี่เง่ามากเลยนะเคอะ ถูกจับกดลงในอ่างอาบน้ำเนี่ย โฮะๆๆ

...หา? ดูท่าซาโตโกะคงจะไม่เข้าใจความหมายจริงๆของสิ่งที่ริกะจังพูดถึงซะนี่ ช่างไร้เดียงสาซะจริงน้า
ทั้งผมกับริกะจังก็เลยลูบหัวเธอซะ

ซาโตโกะ : ...!? ...ทะ ทำไมอยู่ๆก็มาลูบหัวเดี๊ยนกันล่ะเคอะ!? ...!?
ริกะ : ซาโตโกะเป็นคนดีจังเลยนะเจ้าคะ

ซาโตโกะยังคงไม่เข้าใจความหมายของมันอยู่ดี แต่ผมว่าเธอคงจะรู้ตัวแล้วล่ะว่าตัวเองกำลังถูกล้ออยู่



---------------------------------------------------------------------------------------------

Note : "จัดยัดลงอ่าง" เป็นสำนวนญี่ปุ่นซึ่งมีความหมายเป็นนัยประมาณว่า การจับผู้หญิงคนนั้น
เข้าซ่องเพื่อขายบริการหรือประเวณีนั่นเอง

---------------------------------------------------------------------------------------------

Thanks : Animesuki forum