Monochrome Chronicle

Spoiler Alert!!!

Tip ก็คือ เนื้อหาย่อยที่ปรากฎในเรื่อง Higurashi no Naku Koro ni หรือแว่วเสียงเรไร ซึ่งจะมี
ทั้งที่มีส่วนไม่เกี่ยวข้องหรือส่วนที่เชื่อมโยงกับเนื้อหาหลักของทั้ง 8 บทหลักในเกมต้นฉบับ
PC นั่นเอง ซึ่งข้อมูลตรงนี้จะช่วยทำให้เราสามารถรับรู้รายละเอียดยิบย่อยที่ไม่ปรากฎในเนื้อหา
หลักอีกด้วย

==============================================

บทปีศาจลักซ่อน
Chapter 3/017 - การข่มขู่

---------------------------------------------------------------------------------------------

โออิชิ : หืม... พวกที่อยู่ตรงนั้น...

คุมะ : ติดตราเฉพาะสมาชิกวุฒิสภาเอาไว้บนปกเสื้อซะด้วย

โออิชิ : งั้นบางที พวกนั้นคงจะเป็นพวกโซโนะซากิจากสภาอำเภอกับสภาเทศบาล

คุมะ : น่าสนใจดีแฮะ ตระกูลเดียวกัน แต่กลับมีสมาชิกอยู่ในตำแหน่งใหญ่ทั้งระดับอำเภอกับเมืองเลย?

โออิชิ : ก็เออสิ ระบบเครือญาตินี่นะ พวกนั้นจะมีนามสกุลเดียวกันหมดทุกคนเพื่อคอยอุปถัมถ์ช่วยกันไงล่ะ
เวลาที่มีการหาเสียงในการเลือกตั้งใหม่ ก็จะจัดตั้งหัวคะแนนคอยพูดปราศรัยให้ผู้มาลงเสียงเลือกตั้งมา
ร่วมด้วยช่วยกันเลือกญาติของตัวเองให้ได้ตำแหน่ง เป็นการโฆษณาชวนเชื่อที่หวังผลสองต่อเลยทีเดียว

คุมะ : ถึงผมจะไม่ได้เป็นนักกฎหมายก็เถอะ แต่แบบนั้นมันไม่ผิดกฎหมายหรือไง?

โออิชิ : ถ้ามันไม่มีข้อกำหนดเรื่องการหาเสียงเลือกตั้งอย่างที่ว่า ก็ไม่มีปัญหาหรอก
...คุมะจัง กะอีแค่กฎง่ายๆแค่นี้ขืนยังไม่รู้ล่ะก็ หน้าที่การงานก็คงจะก้าวหน้าลำบากแน่นอน
ว่างๆก็หาเวลาไปเรียนกฎหมายการเลือกตั้งพื้นฐานหน่อยก็ดีนะ

คุมะ : ก็ผมมันหัวไม่ดีนี่หว่า อย่างผมคงไม่เหมาะกับพวกคดีฆาตกรรมที่ต้องใช้สมองคิดแบบอย่างคุณหรอก ฮ่ะๆๆ...!

ทั้งสองคนที่อยู่ตรงนั้นก็คือตัวแทนสภาอำเภอโซโนะซากิและสมาชิกสภาเทศบาลโซโนะซากิ
และ... พนันกันได้เลยว่าคนอื่นๆก็เป็นพวกบรรดาหัวเรือใหญ่ของหมู่บ้านฮินามิซาวะด้วย
...ฮืม ทุกคนเป็นคนของตระกูลโซโนะซากิซะด้วยสิ ดูท่าจะไม่ดีซะแล้ว

คุมะ : โห ดูเหมือนสารวัตรกับผู้กองของเราจะพยายามคอยปรามพวกนั้นกันยกใหญ่เลย

คิดโน่นคิดนี่อยู่เพลินๆ พอมารู้สึกตัวอีกทีก็ถูกผู้กองเรียกตัวให้มาคุยกันที่ร้านโอเด้งตอนดึกๆซะแล้ว

ผู้กอง : คุณโออิชิ คุณเป็นคนที่สืบสวนสอบสวนเก่งและมีเพื่อนเยอะ ดังนั้นคุณก็คงจะรู้แล้วล่ะมั้ง?

โออิชิ : เรื่องอะไรเหรอครับ?

ผู้กอง : เถ้าแก่ กัมโมะที่ผมสั่งไว้ชุดนึงได้รึยัง? ...โทษทีนะ ยังไงก็เถอะ วันนี้พวกสมาชิกสภายกโขยง
แห่กันมาหาสารวัตรเลยเชียวล่ะ

โออิชิ : จริงเหรอ ผมไม่รู้เลยนะเนี่ย แป๊บนึงนะ ขอเบียร์อีกแก้วด้วยครับ?

ทั้งสภาอำเภอและสมาชิกสภาเทศบาลโซโนะซากินั้นต่างก็เป็นคนประเภทเดียวกัน
เข้มงวดและชอบข่มขู่คนอื่น ให้ตายเถอะ ผมรู้สึกสงสารสารวัตรหนุ่มจับใจจริงๆเลย
เขาคงจะโดนไอ้ยากูซ่าบ้าอำนาจสองตัวนั่นกร่างใส่จนจิตตกไปแล้วล่ะมั้ง

ผู้กอง : พวกนั้นมาหาเพราะคุณตรงๆเลยล่ะ เขามาร้องเรียนเรื่องแผนการสืบสวนเหตุการณ์
ในฮินามิซาวะของคุณน่ะสิ

โออิชิ : ผมน่ะเหรอ? ทำไมผมถึงจำไม่ได้เลย...

ผู้กอง : เฮ้ๆ ผมจริงจังนะ ผมรู้ว่าคุณกำลังรื้อฟื้นการสืบสวนคดีฮินามิซาวะในอดีตกลับมาอีก

โออิชิ : คุณไปรู้มาจากใหนกันเนี่ย? แล้วคิดว่าผมว่างพอจะทำอย่างนั้นเหรอ? ผมกำลังง่วน
กับการทำดคีฆาตกรรมโทมิทาเกะอยู่นะ

ผู้กอง : แน่ใจนะ? เอาเถอะ ถ้าคุณพูดความจริงแล้วล่ะก็ ผมก็ไม่ว่าอะไร...

ความเงียบเชียบเริ่มที่จะมาเยือน พวกเราเองต่างก็ทานโอเด้งพร้อมกับดื่มเบียร์ต่อไปอย่างเงียบๆ

โออิชิ : เอาเถอะ ขอบคุณที่ช่วยเลี้ยงนะครับ พูดจริง ๆ เดือนนี้ผมเสียม้าอยู่เรื่อย ช่วงนี้กระเป๋าเลยแบนไปหน่อย

ผู้กอง : ไม่เป็นไรหรอกน่า นี่ ช่วยสอนผมเล่นม้าบ้างสิ? เผื่อผมจะแทงข้างเดียวกับคุณโออิชิด้วย

โออิชิ : ฮ่าๆๆๆๆ! ไม่ล่ะ ผมเองก็ชักจะมือตกซะแล้วล่ะ ขนาดเสียงม้าร้องยังแทบจะไม่ได้ยินเลย ...โย่ แท็กซี่!!!

ผมกำลังจะไปขึ้นรถไฟกลับบ้าน ส่วนผู้กองเองก็คงต้องนั่งรถแท็กซี่กลับซะแล้ว ยังไงวันนี้ก็ใช้
รถของตัวเองกลับไม่ได้แล้ว ผมไม่อยากให้เงินบำนาญหลังเกษียรต้องหายวับไปกับตาเพราะถูก
จับด้วยข้อหาเมาแล้วขับหรอกนะ ถึงแม้ผู้กองจะพูดจาเหมือนตามปกติ แต่ไอ้ท่าทางแอ่นหน้า
แอ่นหลังแบบนี้ ใครเห็นเข้าก็รู้ว่าเมาแหง ๆ ผมก็เลยช่วยพาผู้กองขึ้นรถและบอกที่อยู่ให้คนขับรู้

โออิชิ : เอาล่ะ ราตรีสวัสดิ์ โชคดีนะครับ...!

ผู้กอง : คุณโออิชิ

โออิชิ : ครับ?

ผู้กอง : คดีเหล่านั้นถูกปิดไปแล้ว อย่าพยายามไปรื้อฟื้นเลย พวกชาวบ้านเองต่างก็เริ่มที่จะ
เชื่อมั่นว่าคำสาปมันมีจริงแล้วด้วย

โออิชิ : งั้นเหรอ แต่ผมไม่เชื่อเรื่องคำสาปอะไรนั่นหรอก

ผู้กอง : คุณโออิชิ ปีหน้าคุณก็จะเกษียรแล้วนี่? คุณเคยบอกนี่ว่าจะเอาเงินบำนาญที่ได้ไปชำระเงินกู้
แล้วก็พาคุณแม่ย้ายกลับไปอยู่ที่ฮอกไกโดด้วย

โออิชิ : ก็ใช่ครับ แม่บอกมานานแล้วว่าอยากกลับไปอยู่บ้านเกิดที่ฮอกไกโด ผมเองก็อยากทำให้
ความปรารถนาครั้งสุดท้ายของท่านเป็นจริงเหมือนกัน ส่วนเงินบำนาญที่เหลือ... เอ่อ ผมคงจะเอา
เวลาส่วนใหญ่หมกตัวอยู่ที่สึสึคิโนะน่ะแหละ ฮ่าๆๆๆๆ!

ผู้กอง : สารวัตรบอกว่าเขากำลังพิจารณาเรื่องเพิ่มเงินก่อนเกษียรให้อยู่ด้วยน่ะ

เงินบำนาญหลังเกษียรสำหรับประชาชนทั่วไป คำนวณจากอัตราค่าจ้างตอนเกษียร มันไม่ใช่เรื่อง
แปลกอะไร ถ้าจะมีคนอยากได้รับ "การเลื่อนขั้นพิเศษ ในอัตรา 2 ปี" ออกจากราชการก่อนเวลา
เกษียรจริง เพื่อจะได้รับเงินบำนาญที่มากกว่าเดิม มันก็ไม่ใช่ความภาคภูมิใจอะไรหรอก แต่ไอ้การ
มีหรือไม่มี "การเลื่อนขั้นพิเศษในอัตรา 2 ปี" ก็ทำให้จำนวนเงินบำนาญที่ได้รับแตกต่างกันพอดู

โออิชิ : โดยคำสั่งงั้นเหรอ? สิ่งที่สารวัตรหนุ่มผู้ฉลาดล้ำลึกคิดอยู่นี่มันฟังดูแน่นอนเป๊ะๆจังเลยนะ
...แต่ถ้าลองคิดว่าเงินเดือนของพวกเรามาจากภาษีของประชาชน มันก็พอจะสมเหตุสมผลอยู่
เอ้า คงได้เวลาแล้วมั้ง?

ที่จริงแล้ว นี่ไม่ใช่อะไรที่น่าตลกสำหรับผมเลย แต่คงต้องตัดบทแล้วล่ะ

ผู้กอง : ผมไม่คิดว่ามันเกิดขึ้นโดยคำสั่งหรอกนะ แต่พอลองพิจารณาเงินช่วยเหลือจากผลงาน
ที่ผ่านมา ผมว่าคุณสมควรได้รับมันนะ

โออิชิ : เอ่อ ถ้าบอกว่าไม่อยากได้ก็คงจะโกหกแหงๆ ...ฮ่ะๆๆๆๆ

ผู้กอง : คุณได้แน่นอน ถ้าคุณหัดที่จะอยู่เฉยๆไว้บ้างนะ

โออิชิ : โอ้ คนขับรถ! ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ ช่วยพาเค้าส่งกลับไปให้ถึงบ้านดีๆด้วยล่ะ

ผมรีบปิดประตูรถเพื่อที่จะสิ้นสุดการสนทนา สีหน้าของผู้กองดูเหมือนจะมีอะไรอยากพูดอีก
แต่เขาทำได้แค่โบกมือลา ผมยิ้มให้พร้อมกับโบกมือกลับไป

รถแท็กซี่เริ่มเร่งความเร็วและหายไปกับแสงยามค่ำคืน

โออิชิ : ฮ่ะๆๆๆๆ! บ้าเอ๊ย แล้วตูจะเอาเงินที่ใหนไปจ่ายเงินกู้กันล่ะทีนี้..



---------------------------------------------------------------------------------------------

Thanks : Animesuki forum